Chód patologiczny, to odmienny od fizjologicznego wzorzec chodu. Jest on skutkiem ogólnie pojętych schorzeń neurologicznych, do których najczęściej zaliczamy Mózgowe Porażenie Dziecięce (MPD). Dysfunkcje układu nerwowego powodują brak selektywnej kontroli motorycznej (ruch en block), osłabienie siły mięśniowej, obecność odruchów prymitywnych i zaburzeń sensorycznych. Dodatkowo brak równowagi między tzw. mięśniami agonistami, antagonistami oraz hipotonia, głownie tułowia, powodują przyjmowanie nieprawidłowej postawy zarówno siedzącej, jak i stojącej. Wytwarzane są patologiczne kompensacje, które prowadzą do zaburzenia wzorcu chodu i ogólnego pogorszenia stanu chorego. Najczęściej występującą postacią MPD jest zespół spastyczny o typie obustronnego porażenia kurczowego (spastyczna diplegia). Wzmożona pobudliwość i kurczliwość mięśni, a także duża obecnośc odruchów głębokich powodują deformacje kostno-stawowe , sztywność i przyjmowanie nieprawidłowej postawy ciała. Brak umiejętności utrzymania równowagi ciała powoduje asekuracyjne, szerokie stawianie stóp, zgięcie kolan i skrzyżowanie się nóg. Znaczące pochylenie miednicy w przód skutkuje przykurczami w obrębie stawów biodrowych. Wraz ze wzrostem dziecka, deformacje pogłębiają się, a rotacja wewnętrzna bioder mocno się utrwala, powodując trudności z przemieszczaniem się i przyjmowaniem innych, niższych pozycji (np. siedzącej). W celu zapobiegania całkowitemu unieruchomieniu pacjenta konieczna jest rehabilitacja. Prawidłowo wykonywane ćwiczenia metodą Bobath lub Vojta, a także systematyczna pionizacja, pozwalają zachować elastyczność mięśni i utrzymać optymalny zakres ruchu stawów.

W celu biernego utrzymania efektów terapii, zaleca się stosowanie pediatrycznej, derotującej ortezy kończyn dolnych OKD-33.